Finanse - nasze, Kościoła, Ruchu

(142 - luty - marzec 2006)

Darmo dawajcie

ks. Piotr Kuś

Czy wypada płacić za dary duchowe

Czy wypada płacić za msze święte, chrzty, etc.? Jak ktoś jest biedny to może nie mieć szansy na mszę świętą w jego intencjach.

Tak postawione pytanie jest w istocie swojej pytaniem o symonię. Kościół na­ucza: „Symonia jest określana jako nabywanie lub sprzedawanie rzeczywistości ducho­wych. Czarnoksiężnikowi Szymonowi, chcącemu nabyć władzę duchową, której działanie widział w Apostołach, Piotr odpowiada: «Niech pieniądze twoje przepadną razem z to­bą... gdyż sądziłeś, że dar Boży można nabyć za pieniądze» (Dz 8,20). Postąpił więc zgodnie ze słowami Jezusa: «Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie!» (Mt 10,8). Nie można przywłasz­czać sobie dóbr duchowych i traktować ich jak właś­ciciel lub pan, ponieważ mają one swoje źródło w Bogu. Można otrzymać je darmowo jedynie od Bo­ga" (KKK 2121).

Z powyższego cytatu jasno wynika, że sytuacja taka, gdy ktoś uzależnia spełnienie posługi duchowej od otrzymania pieniędzy jest niedopuszczalna. Ma ona znamiona swego rodzaju handlu dobrami ducho­wymi. Czymś innym jednak jest złożenie ofiary. Ta kwestia ma swoje historyczne i biblijne uzasadnie­nie.

Otóż Aaron i jego synowie nie mieli swojego przydziału ziemi w kraju Bożych obietnic (Lb 18,20). Dlatego obowiązek utrzymania ich spoczy­wał na wszystkich Izraelitach. Kapłani i lewici mieli prawo do utrzymywania się z ofiar składanych przez swo­ich współbraci. Świadectwo biblijne w tym względzie jest jednoznaczne. Wystarczy przywołać chociażby kilka tekstów biblijnych: Kpł 6,7-10.19; 7,6-10.14.31-38; Lb 18,8-32.

Wzorując się na tych tekstach Kościół zawsze uznawał, że obowiązek zatroszczenia się o utrzyma­nie sprawujących posługę spoczywa na całej wspól­nocie wiernych. Jest tak zwłaszcza wówczas, gdy czas potrzebny do spełnienia posług dla wspólnoty wyklucza możliwość samodzielnego zapracowania na własne utrzymanie.

Z drugiej jednak strony Kościół troszczy się o to, aby składanie ofiar nie wiązało się z żadnymi nad­użyciami. Dlatego cytowany już Katechizm Kościoła Katolickiego naucza:

„«Oprócz ofiar określonych przez kompetentną władzę kościelną, szafarz nie może domagać się ni­czego za udzielanie sakramentów, a potrzebujący nie powinni być pozbawieni pomocy sakramentów z racji ubóstwa» (Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 848). Kompetentne władza określa te ofiary zgod­nie z zasadą, że lud chrześcijański powinien zadbać o utrzymanie szafarzy Kościoła. «Wart jest bowiem robotnik swej strawy» (Mt 10,10)".

Warto także dodać, że wspólnota Kościoła ota­cza swoją modlitwą zmarłych. Nikt ze zmarłych nie jest pozbawiony modlitewnej pomocy. Wszak modli­my się za zmarłych w czasie każdej mszy świętej oraz w każdych nieszporach. Możliwe jest również odprawienie mszy świętej bez złożenia ofiary. Trze­ba mieć jednak na uwadze, aby takiej możliwości nie nadużywać bez uzasadnionej potrzeby.